เจ้าชายผีเสื้อ [11]
posted on 02 Jul 2009 21:47 by alkazia in ButterflyPrint
ลิงก์ตอน 10 ค่า
บทที่ 4
มื้อค่ำวันนี้คึกคักมากเป็นพิเศษ เนื่องด้วยพ่อชาย คนขับแท็กซี่กำลังบ้าเห่อที่อยู่ๆ
ก็มีลูกชายที่อยากได้นักหนาโผล่มาให้เลี้ยง แถมเจ๊นวลก็อย่างอารมณ์ดี เพราะลูกชายคนใหม่
สุดยอดแห่งความเป็นเด็กน่ารัก เลี้ยงง่าย เชื่อฟัง แถมยังช่วยงานบ้านทุกอย่าง วิชาขนมไทย
ที่สอนให้ก็เรียนรู้ได้คล่องและทำเป็นรวดเร็ว ให้ช่วยทำขนมไทยก็เบาแรงเจ๊นวลได้สุดๆ
“แหม... เสื้อตัวใหม่ใส่ขึ้นจริงๆ นะเนี่ย ตากลมๆ หน้าอย่างกับเด็กฝรั่ง น่าร๊ากกกกกน่ารัก”
เจ๊นวลกรี๊ดกราด หอมฟอดใหญ่ที่แก้มของเจ้าหนูผีเสื้อ
“อย่าลืมลองชุดนอนด้วยล่ะ พ่อซื้อชุดนอนมาให้ด้วย” ลุงชายว่าขึ้นบ้าง
“ครับ” เจ้าชายผีเสื้อพยักหน้า อมยิ้มดีอกดีใจ
“ซื้อมากี่ชุดพ่อ ชุดเดียวไม่พอใส่หรอกนะ” เจ๊นวลหันไปถามป๋า
“สามชุด... วันนี้หาเงินไม่ค่อยได้ เอาแค่นี้ไปก่อน...”
“สามชุดก็เวอร์เกินแล้ว เป็นแค่ผู้อาศัย ผ้าขี้ริ้วก็ใส่ๆ ไปเถอะ”
มิลก์แขวะ อะไรของพ่อกับแม่กันเนี่ย มันจะออกนอกหน้าเกินไปหน่อยแล้ว
กับแค่ไอ้ผีเสื้อบ้ากามตัวหนึ่งเท่านั้นเอง
“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ยัยมิลก์เป็นพี่อิจฉาน้องล่ะเซ่” ลุงชายหัวเราะร่า
“ใครเป็นพี่ไอ้เด็กบ้านี่ตั้งกะเมื่อไหร่ มันเกิดก่อนหนูตั้งยี่สิบล้านปีเลยนะพ่อ”
เด็กสาวโวยวาย นี่ป๋าจะหาว่าเธอหน้าแก่กว่าไอ้เด็กอายุยี่สิบล้านปีเรอะ!
“ผ... ผมอายุ 14 ครับ” เจ้าชายผีเสื้อแทรกขึ้น
“ตอแหล” มิลก์หันมาด่าทันใด
“จริงๆ นะครับ ก็ตอนโดนสาปเวลาของอายุมันไม่เดิน พอคืนร่างเดิมผมเลยอายุ
14 เท่ากับตอนที่โดนสาป” นายผีเสื้ออธิบายจริงจัง
“หมั่นไส้จริงๆ อยากจะอวดว่าหน้าเด็กก็บอกมาเถอะ” เด็กสาวค้อนขวับ
“ยัยมิลก์ อย่าข่มน้องสิ” เจ๊นวลตบโต๊ะขู่เบาๆ
“คำก็น้องสองคำก็น้อง ไอ้เด็กนี่สืบสาย DNA ตรงไหนต่อจากหนูไม่ทราบ ถึงได้ให้มันมาเป็นน้องหนูเนี่ย” เด็กสาวกระแทกช้อนคืนเข้ากับจานข้าว โอ๋กันเข้าไป... หมดอารมณ์จะกินแล้วเฟ้ย!
“ยัยมิลก์! นิสัยไม่น่ารักเลยนะ เรานี่!” เจ๊นวลตวาดเสียงดุ
“ใช่สิ หนูมันไม่รัก ไม่สวย ไม่รวย ไม่มีเวทย์มนต์ อะไรจะสู้ลูกชายคนใหม่ได้ล่ะ!”
ร่างระหงลุกพรวด เตรียมชิ่งหนีขึ้นห้องนอนของตน
“คุณหนู!?” น้องผีเสื้อลุกขึ้นตามทันใด
“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!! ห้ามตามมา ห้ามหายตัวเข้าไปในห้อง ฉันเกลียดขี้หน้า
ไม่อยากเห็นหน้านาย รู้ไว้ซะด้วย!!”
ว่าจบก็หันหลัง วิ่งตึงๆ ขึ้นบันไดไป มีเสียงปึงดังตามมาอีกหนึ่งเสียง ซึ่งพ่อชายและแม่นวล
ก็รู้ได้โดยไม่ต้องเดาว่าเป็นเสียงปิดประตูประชดของลูกสาวแน่นอน
“นิสัยเสียจริงๆ ยัยมิลก์นี่” เจ๊นวลส่ายหน้ามาไปมา
“เอาน่า... เป็นลูกคนเดียวมาตลอด อยู่ๆ มาถูกแย่งความรักแบบนี้ลูกก็ต้องเหงาบ้างเป็นธรรมดา”
พ่อชายยังยิ้มหน้าแป้น
เจ้าชายผีเสื้อทรุดกายนั่งลงตามเดิม เด็กหนุ่มก้มหน้าจ๋อยที่โดนคุณหนูผู้มีพระคุณอาละวาดใส่
นี่ถ้าเขาเป็นเจ้าป๊อปปี้คุณหนูมิลก์คงทำดีกับเขามากกว่านี้สักนิด
“อย่าจ๋อยไปเลยน่าผีเสื้อ ยัยมิลก์น่ะ เห็นหงิดง่ายอย่างนั้นแต่จริงๆ ก็ใจดีนะ”
ลุงชายหันมาปลอบใจลูกชายคนใหม่
“ใช่ๆ ชอบโวยวายไปอย่างนั้นเองแหล่ะ ง้อเข้าหน่อยก็ใจอ่อนแล้ว” เจ๊นวลเสริม
เด็กผีเสื้อเหลือบตามองท่านพ่อและท่านแม่ นัยน์ตาบ๊องแบ๊วเรียกคะแนนความสงสารได้อีกตึ๊บ
“จริงๆ นะครับ” ผีเสื้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
“จริงสิจ้ะ แม่เคยโกหกซะที่ไหน เอ้า... ทานข้าวให้เสร็จๆ ซะ จะได้ตามขึ้นไปง้อพี่สาวเราไง”
ผีเสื้อแย้มยิ้ม ถึงมิลก์จะสั่งห้ามเข้าห้อง แต่ถ้าท่านแม่ว่ามาอย่างนี้
เขาก็น่าจะตามไปง้อคุณหนูมิลก์ได้ล่ะนะ
......................................................................Comment