คฤหาสน์วิญญาณหลอน[10]
posted on 31 May 2009 21:05 by alkazia in GhostHouse
ลิงก์ตอนที่ 9 รื้อได้ตามสบายค่า
บทที่ 3 ฉาก 2 ตอน 2
ลูลู่พาร่างของเจ้าบ้านและแขกผู้มาเยือนมาจนถึงห้องๆ หนึ่งที่อยู่สุดระเบียงทางเดินชั้นสอง ร่างสองร่างหยุดยืนอยู่หน้าห้องๆ นั้น แว่บแรกเมธีมองเห็นประตูห้องบานใหญ่เป็นสีดำทมิฬ หากเมื่อเขากระพริบตาดูอีกที ประตูห้องที่เห็นแท้จริงกลับคือสีเขียวครีมอ่อนๆ
‘เด็กหญิง’ ในร่างเด็กหนุ่มหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานนั้น เนิ่นนานโดยไม่มีคำพูดใดเอ่ยกล่าว เมธีเข้าใจเอาเองว่าลูลู่อาจต้องการให้เขาเข้าไปในห้องๆ นั้น ร่างกำยำจึงผลักบานประตูที่
เหมือนแง้มอยู่น้อยๆ ให้เปิดกว้างออกแล้วเป็นฝ่ายเดินนำเข้าไป
“ไอ้เมฆ!!”
รัตนะตะโกนเรียกเสียงดัง ฉับพลันเมธีรู้สึกว่าข้อมือของตนถูกกระชากไว้โดยแรง
เด็กหนุ่มหันหลังมอง เจ้าของบ้านที่วิ่งตามเข้ามาคว้าข้อมือของเขาถึงภายในห้องด้วย
ใบหน้าตื่นตระหนกนั้น คือ ‘รัตนะ’ เพื่อนของเขาแน่นอน
“ไอ้นะ?”
เมธีมองสำรวจร่างสูงเพรียวเบื้องหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าแปลกใจ
“ผีเด็กออกไปแล้วเหรอวะ?”
คำถามของเมธีทำให้รัตนะรู้สึกตัว เวลานี้เขาและเพื่อนกำลังอยู่ในห้องๆ นั้น
ห้อง... สุดระเบียงทางเดินชั้นสอง ห้อง... ที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด
ในบ้านที่บรรยากาศราวกับบ้านผีสิงหลังนี้ ในบ้านที่มิว่าจะมองไปทางใดก็เต็มไป
ด้วยภูตผีวิญญาณหลังนี้ ชั้นสองของบ้าน คือสถานที่ที่หากเลี่ยงได้เขาจะพยายาม
เดินผ่านมันไปอย่างรีบเร่งเสมอ ชั้นสองบ้าน... ชั้นที่ดวงตาของมองเห็นภูติ ผี วิญญาณ
อยู่มากที่สุด และห้องๆ นี้...
ห้องสุดระเบียงท่านเดินชั้นที่สอง... ห้องโถงกลางชั้นสองของบ้านหลังนี้คือห้องที่เขามิ
เพียงแค่หลีกเลี่ยง หากเด็กหนุ่มตั้งใจอย่างแน่วแน่ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้ทีเดียวว่า จะไม่มีวันเหยียบเท้าเข้ามาในห้องๆ นี้เป็นอันขาด หากทำได้... แม้แต่เดินผ่านเจ้าบ้านก็ยังมิปรารถนา
“ไอ้นะ มึงเป็นอะไร?” เมธีถามประหลาดใจ สีหน้าของรัตนะดูซีดเผือดอย่างมิน่าเป็นไปได้
รัตนะ.... เพื่อของเขาเป็นคนมีสัมผัส มองเห็นภูตผีวิญญาณบ่อยจนขนาดเขาที่คบกันมา
นานยังพาลชินไปด้วย ไม่ว่าจะไปในที่ที่ผีเฮี้ยนมีวิญญาณอยู่เยอะมากมายสักแค่ไหน เมธีก็ไม่เคยเห็นเพื่อนของตนกลัว... เกร็งจนตัวสั่นขนาดนี้มาก่อน
“รีบออกไปจากที่นี่เถอะ” รัตนะบีบข้อมือเพื่อนแน่น
เมธีขมวดคิ้ว กราดสายตามองสำรวจรอบห้องทั้งๆ ที่รู้ว่าคนไร้เซนต์ด้านวิญญาณศาสตร์อย่างเขาไม่น่าจะมองเห็นอะไรในห้องนี้ได้ก็ตาม
แต่ห้องๆ นี้ก็ไม่น่าเป็นห้องที่มีแหล่งรวมวิญญาณอะไรอยู่มากมาย ถึงจะกว้างใหญ่ แต่ห้องๆ นี้ก็เป็นแค่เพียงห้องกว้างโล่ง มีตู้โชว์ว่างเปล่าตั้งประดับริมผนังห้อง ข้างตู้โชว์ด้านซ้ายและขวามีภาพวาดประตูสีเขียวครีมอ่อน ลักษณะเหมือนประตูที่หน้าห้อง เหนือภาพวาดประตูสองบานนั้นมีผ้ายันต์สีแดงลงอักขระดำติดอยู่ เมธียกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์ด้วยมือเพียงข้างเดียว หากพลันที่เสียงชัตเตอร์กล้องดังขึ้น
รัตนะก็ฉุดแขนเพื่อน หลับตาปี๋ ลากเพื่อนวิ่งหนีออกมาจากห้องๆ นั้นทันที
ขออภัยที่สั้นไปหน่อยนะงับ มันจบตอนพอดีอ่ะ
จะแก่ตัวด้วยการอัพตอนต่อให้เร็วยิ่งขึ้นแล้วกันนะคะ 