Zeren Diary

ลิงก์ตอน 9 งับ

 

บทที่ 4

 

คาบสุดท้ายวันศุกร์ คือวิชากิจกรรมที่มิลก์ต้องเข้าร่วมชมรมที่ตัวเองสังกัด ความจริงมิลก์อยากจะอยู่ชมรมกลับบ้าน แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมโรงเรียนในเมืองไทยถึงไม่มีชมรมนี้ให้เลือก ทั้งๆ ที่มิลก์มั่นใจว่า
ถ้ามีชมรมนี้ล่ะก็ นักเรียน 80% ในโรงเรียนต้องสังกัดเข้าร่วมด้วยแหงๆ
และเนื่องจากโรงเรียนของมิลก์ไม่มีชมรมกลับบ้านนั่นเอง มิลก์เลยต้องจำใจไปเข้าชมรม ‘สรรสร้างจินตนาการไม่รู้จบสู่โลกแห่งกระดาษ’ ที่รุ่นพี่ ม.6 ตั้งขึ้นมา
อันว่าเห็นชื่อมันยาวๆ อย่างนี้ ถ้าแปลเป็นภาษาไทยให้สั้นๆ มันก็แปลได้ว่า
‘ชมรมเขียนนิยาย’ นั่นเอง (สารภาพ:ชื่อชมรมแฮปมาจากอดีดเด็ก ม.6
โรงเรียนสตรีวิทย์ฯ ล่ะ -"-)

ไม่นับพี่ชินนักเรียนเหรียญทองโอลิมปิกคณิตศาตร์ที่ได้สิทธิ์เว้นชมรมเพื่อไปเรียน
พิเศษฝึกคิดเลขด้วย Sudoku ยัยรุ่งที่เป็นขาประจำชมรมจิตวิทยาศาสตร์ เพื่อนห้องเดียวกันกับมิลก์ไม่มีใครยอมมาอยู่ชมรมนี้เป็นเพื่อนมิลก์เลยสักคน แม้แต่ยัยฟ้าใสที่เป็นคู่แข่งเขียนนิยาย ยัยนั่นก็หนีไปเข้าชมรมภาษาไทยด้วยเหตุผลที่ว่า
ชมรม ‘สรรสร้างจินตนาการไม่รู้จบสู่โลกแห่งกระดาษ’ ชื่อมันยาวจนเกินไป ฟ้าใสกลัวจะจำชื่อไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ชมรมอะไรเลยเลี่ยงไปเข้าชมรมภาษาไทยเสียอย่างนั้น

พอไม่มีเพื่อนอยู่ชมรมเดียวกันถึงวันที่ลืมกระเป๋าไว้บนห้องเรียนอย่างนี้ มิลก์เลยต้องซวยเดินกลับมาเอาคนเดียวโดยไม่มีเพื่อนคุยนอกจากผีเสื้อเกาะบ่าหนึ่งตัว
ประตูห้องเรียนเปิดแอ๊ดด้วยบรรยากาศเงียบสงัด เด็กสาวเดินเข้าไปในห้องเรียน ตรงไปยังโต๊ะที่นั่งของตนเองเพื่อหยิบกระเป๋า หากแล้วก่อนที่จะได้ก้าวเท้าออกจากห้อง ก็กลับเห็นกระดาษบางสองแผ่นแม็กซ์เข้าด้วยกันแผ่หลาอยู่บนพื้น

“อะไรเนี่ย” มิลก์ก้มลงเก็บกระดาษสองแผ่นขึ้นมา ดูไกลๆ อย่างกับต้นฉบับ
นิยายอย่างไรอย่างนั้น

“พร 3 ประการ?” ผีเสื้อบนบ่าทวนคำ

“เรียงความของใครล่ะเนี่ย” มิลก์สงสัย

เรียงความนั้นเป็นงานพิมพ์ที่ปริ๊นออกมาจากคอมพิวเตอร์ จึงไม่มีลายมือจะให้มิลก์เดา
ได้ว่าเจ้าของเป็นใคร มือเรียวพลิกหน้ากระดาษไปมาเผื่อจะมีชื่อเขียนติด ซึ่งก็มีปรากฏให้เด็กสาวเห็นในหน้าสุดท้ายของเรียงความ ว่าใครเป็นผู้สร้างสรรค์งานชิ้นนี้

“เฮ้ย!” มิลก์อุทานเสียงดัง

“ครับ?” ผีเสื้อกระซิบถาม

“นี่มันเรียงความของยัยฟ้าใส”

“คุณหนูที่เสียงเหมือนผู้ชายคนนั้นเหรอครับ” ผีเสื้อคุงถามอีก

“ไม่ต้องไปเรียกยัยนั่นคุณหนูเลยนะ” มิลก์ทำเสียงดุ แต่ก็แอบฮาอยู่ในใจที่เจ้าผีเสื้อนี่บอกว่าเสียงฟ้าใสเหมือนผู้ชาย

“ค... ครับ”

“ยัยฟ้าซื้อบื้อ ดันทำของแบบนี้หล่น ดีล่ะ! จะแกล้งแอ๊บไว้ให้เธอหาตาเหลือกเลย โฮะๆๆ”

ผีเสื้อมองตาปริบ อยากจะเตือนมิลกี้ว่านิสัยไม่ดี แต่คิดถึงสวัสดิภาพของตัวเองเด็กหนุ่มจึงตัดสินใจว่าควรเงียบกริบต่อไปจะดีกว่า

“หึ หึ หึ ถ้าไม่ส่งครูละเดือดร้อนแน่ ฉันจะเรียกค่าไถเรียงความ ถ้าอยากได้คืนล่ะก็
ไม่แลกด้วยเงินอย่างต่ำ 50 บาทก็ศูนย์คะแนนไปเถอะนังฟ้า โฮะๆๆๆๆ”

 

......................................................................Comment