เจ้าชายผีเสื้อ [9]

posted on 08 Jun 2009 21:24 by alkazia in ButterflyPrint

ลิงก์ตอน 8 งับ

บทที่ 4

“ความรักน่ะ... กำหนดด้วยเวทย์มนต์ไม่ได้หรอกนะครับ คุณหนู”
แม้ผีเสื้อจะบอกไว้อย่างนั้น แต่คู่รักหวานจ๋อยที่อยู่ๆ ก็ดังสนั่นไปทั่วโรงเรียน
ในเวลานี้เห็นจะหนีไม่พ้น คู่รักนักเขียน พี่ป๊อบปี้กับน้องมิลกี้ คู่นี่นี้แหล่ะ

แรกๆ มิลก์ก็ไม่ค่อยจะชินนักหรอก เพราะไม่ว่าจะเดินไปทางไหนกับ
พี่ป๊อบปี้ก็มักรู้สึกอยู่ตลอดถึงสายตาทิ่มแทง อาฆาตมาดร้าย และไฟริษยาที่ทำให้เธอเดินไปเสียวสันหลังไปวาบๆ แต่นะ... คำว่า
‘รักชนะทุกสิ่ง’ นั้นเป็นจริง เพราะไม่ว่าเธอจะโดนแม่พวกแฟนคลับพี่ป๊อบปี้กลั่นแกล้ง
ต่างๆ นาๆ ยังไง เจ้าสัตว์เลี้ยงมีเวทย์มนต์ที่คอยบินตามเกาะไหล่เธอก็ไล่นังอุปสรรคพวกนั้นให้ผ่านพ้น
ไปได้ทุกที

พอคบกันไปนานๆ เดินควงคู่กันบ่อยๆ มิลก์ก็เริ่มชินกับจิตอาฆาตมาดร้ายที่ไล่ตามหลัง
แถมมีแฟน หล่อ รวย เริ่ด เพอร์เฟค เดินไปก็ยังยืดไปได้อีกต่างหาก พี่ป๊อบปี้... อ๊ะ! ไม่ใช่สิ พี่ชินของน้องมิลก์ออกจะเป็นคนดีแสนดี ไม่ใช่แค่หล่อ รวย แต่ยังสุภาพกับผู้หญิง แถมยังเลิฟเลิฟน้องมิลก์แบบสุดๆ ไปเลยอีกด้วย

“ร่าเริงจนน่าหมั่นไส้จริงนะ แม่คุณ” ฟ้าใส คู่แข่งชั่วชีวิตของมิลก์แขวะขึ้นลอยๆ

“ช่วยไม่ได้ มันเป็นเรื่องปกติของคนที่ความรักผลิบานจ้ะ” มิลก์ตอบเพื่อนได้ด้วยใบหน้าร่าเริงสุดๆ ช่วงนี้ถือเป็นนาทีทอง ใครอยากด่า ด่า ใครอยากว่า ว่า น้องมิลก์อารมณ์ดี๊ดี ไม่โกรธสักเลยกะติ๊ด แต่ถ้าด่ามาจริงๆ ยัยมิลก์เล่นถึงบุพการีชัวร์อย่างไม่ต้องสงสัย

“แปลก ทำไมคนดังขนาดนั้นถึงยอมมาเป็นแฟนมิลก์” รุ่งทิพย์กระพริบตาปริบด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง

“น่านนนสิ คนรวยขนาดนั้นทำไมถึงหลงมาให้ยัยเกลือนี่ปอกลอกได้นะ” ฟ้าใสเสริมขึ้น

“ปอกลอกอะไรกัน เสียมารยาท” มิลก์ยกสองมือขึ้นแปะหน้า ทำตาบ๊องแบ๊ว

“น้องมิลก์ที่น่ารักไม่เคยไปไถตังค์ ไถหนมอะไรพี่ชินเลยนะ มีแต่พี่ชินใจดีเลี้ยงข้าว
น้องมิลก์เองทุกวันเลยล่ะ วันนี้ก็เอากุหลาบแดงมาให้ ช่อเบ่อเร่อเลย” สาวมิลก์ยังไม่วายจะหยิบกุหลาบแดงช่อโตแซมยิปโซฟีน่าสีขาวน่รักขึ้นมาอวดเพื่อนๆ

“รักเธอที่สุด” รุ่งทิพย์โพล่งขึ้น ฟ้าใสและมิลก์ขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อน
“ความหมายของช่อดอกไม้ ดอกกุหลาบสีแดง 11 ดอก แปลว่า รักเธอที่สุด” เด็กสาวอธิบายพลางชี้มือไปยังกุหลาบช่อนั้น

“เอ๊ะ? จริงเหรอ”
มิลก์ทำตาโต เรื่องที่จำนวนดอกกุหลาบมีความหมายนั้นก็ตกใจอยู่ แต่ที่ตกใจมากกว่าคือรุ่งทิพย์มองปราดเดียวก็รู้ว่าช่อดอกไม้ในมือเธอประกอบไปด้วย
ดอกกุหลาบทั้งสิ้น 11 ดอก

“ห๋า? จำนวนดอกไม้มันมีคำแปลด้วยเหรอ” ฟ้าใสซัก กะจะแฮปไปเป็นข้อมูลเขียนนิยายเต็มที่

“อื่อ...” รุ่งทิพย์พยักหน้า
“หนึ่งดอกมีความหมายไหมรุ่ง” มิลก์ซักเสียงตื่นเต้น
ความจริงคืออยากจะให้ดอกไม้ตอบแทนพี่ชินบ้าง เดี๋ยวคนอื่นจะหว่าเธอเกาะผู้ชายรวย เอาแต่รับอย่างเดียวมันไม่ดี ติดอยู่ตรงที่ช่อดอกไม้ราคามันแพงเกิน ลงทุนกับแค่ผู้ชายด้วยเงินมากขนาดนั้นมันเปลือง แต่ถ้าดอกเดียวนี่พอสู้ไหว กันข้อครหาว่างก
ถ้า 1 ดอกมีความหมายเธอจะได้บอกพี่ชินได้ว่า ทำไมเธอถึงให้ดอกไม้พี่ชินแค่ 1 ดอก

“1 ดอก Only you, 2 ดอก To be with you, 3 ดอก I love you, 5 ดอก For you forever, 9 ดอก เราจะอยู่ด้วยกันยืนยาวและมั่นคง, 24 ดอก I miss you forever, 100 ดอก Forever love,
365 ดอก I miss you everyday every night” รุ่งทิพย์ร่ายความหมายของจำนวนดอกกุหลาบให้เพื่อนทั้งสองฟัง

“1 ดอก... เพียงเธอเท่านั้น...” มิลก์ทวนความหมายของดอกกุหลาบ ทำหน้าหวานซึ้งแล้วแกล้งพูดเสียงดังออกมายั่วเพื่อนๆ

“โอ้ พี่ชินขา กุหลาบหนึ่งดอกของน้องมิลก์ คือความในใจที่มิลก์จะมีเพียงพี่ชินคนเดียวเท่านั้น”
“ยัยงกเอ๊ย.... ไม่อยากเสียเงินซื้อกุหลาบหลายดอกก็บอกมาเถอะ” ฟ้าใสแค่นเสียงประชด
“ยัยฟ้า!!” มิลกี้หันมาแหวทันควัน

“พี่ชินน่ะ ไม่ใช่แค่แฟนธรรมดาๆ นะยะ ยังเป็นแฟนนิยายของฉันตัวยงอีกด้วย เพราะงั้น... สำหรับพี่ชินเท่าไหร่น้องมิลก์ก็ทุ่มได้ แค่ความหมายของกุหลาบ 1 ดอกมันตรงใจฉัน
สุดๆ ต่างหากล่ะยะ” มิลก์แก้เก้อที่ถูกจี้ใจดำ

“ใครเป็นแฟนนิยายเธอนะ” ฟ้าใสขมวดคิ้วสวนคำถาม
“พี่ชินไง อย่ามาอิจฉาฉันซะให้ยากเลยย่ะ” มิลก์ยังมีความยินดีจะยั่วเพื่อนตามที่ถูกถาม

“เรื่องอะไร ใช่ไอ้ที่เครื่องบินชนกับรถไฟที่โพสต์ไว้ในบอร์ดรึเปล่า?” ฟ้าใสยังตีหน้าฉงน
ยัยมิลกี้เขียนนิยายห่วยแตกแค่ไหนทำไมเธอจะไม่รู้ สำนวนก็สุดยอดห่วยบรม แถมเรื่องยังขาดเหตุขาดผลติงต๊องอย่างไม่น่าให้อภัย มีอย่างที่ไหน ลูกทะเลาะกับพ่อหนีออกจากบ้าน ขึ้นรถไฟไปเชียงใหม่ ดันมีเครื่องบินเอฟ 16 พุ่งลงมาชนซะอย่างนั้น มันเขียนสักแต่จะให้นางเอกตายนี่หว่า สมองไม่ได้คิดกลั่นกรองอะไรให้ดีเลยสิท่า

“ซะที่ไหน เรื่องนั้นจบไปนานชาติแล้ว เรื่องใหม่ย่ะ เรื่องใหม่” มิลก์ยืดตัวทำเท่
เฮอะ อัจริยะอย่างมิลกี้ เขียนนิยายได้วันละหลายสิบเรื่องเลยย่ะ จะบอกให้ (ไอ้นั่นก็เวอร์เกิน)

“มีเรื่องใหม่ด้วยเหรอ ไม่เห็นเธอจะเอาไปโพสต์แปะไว้เลย” ฟ้าใสถาม

“อ๊ะ แน่สิ นิยายแห่งความทรงจำที่ทำให้ฉันกับพี่ชินได้รู้จักกัน
ฉันให้เฉพาะพี่ชินอ่านก่อนใครเพื่อนเลยโฮะ โฮะ โฮะ” เด็กสาวได้ใจ
เปล่งเสียงหัวเราะชวนหมั่นไส้ให้เพื่อนฟัง

“แล้วผมล่ะครับ คุณหนูเอาเรื่องของผมไปเขียนนะ” ผีเสื้อที่เกาะไหล่เด็กสาวจนดูเหมือนเครื่องประดับกระซิบถามขึ้น

“นายผีเสื้อ” มิลก์คว้าหมับผีเสื้อตัวจ้อย ลอบหันมากระซิบด่าทันที
“ฉันให้นายอ่านแน่ๆ น่า แต่อยู่ต่อหน้าคนอื่นอย่าพูดกับฉันเด็ดขาดเลยนะ”

“อะไรของเธอน่ะ” ฟ้าใสถามเมื่ออยู่ๆ ในมิลก์ก็แอบหันหลังกระซิบกระซาบคุยกับผีเสื้อเหมือนคนบ้า
“โง่รึเปล่ายัยฟ้า ไม่รู้จักผีเสื้อรึไง” มิลก์แกล้งหันกลับไปเนียนด่าเพื่อน
“เดี๋ยวโดนตืบ” ฟ้าใสทำท่าเงื้อหมัด แต่ก็ถามต่อไปด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวนี้เห็นบ่อยเลยนะ เธอเลี้ยงเอาไว้หรือไง” ถามทั้งที่คิดประหลาดใจ
ถ้านกล่ะพอว่า แต่เกิดมาเพิ่งจะเคยเห็นคนเลี้ยงผีเสื้อ แถมยังเป็นผีเสื้อที่เชื่องบินเกาะไหล่เกาะหัวเจ้าของไม่ห่างอีกต่างหาก
“เปล่าเลี้ยง มันหน้าด้านมาเกาะเอง” มิลก์ตอบส่งเดช

“สังหรณ์...” อยู่ๆ รุ่งทิพย์ก็เอ่ยขึ้น มือเรียวคว้าหมับข้อมือของมิลก์เอาไว้แน่น

“รู้สึกถึงดวงความรักที่กำลังรุ่งโรจน์!”