Zeren Diary

Note: เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นนะคะ ไม่น่ากลัวหรอกค่ะ (ออกฮาด้วยซ้ำ) จริงๆ เขียนไว้หลายตอน คือเนื้อเรื่องจะเป็นตอนๆ แต่ตอนเดียวจบ วันนี้นี้ขยันโพสต์ตอนนี้ก่อน อารมณ์ดีจะเอาเรื่องเล่าอื่นๆ มาให้อ่านกันอีกค่ะ

เรื่องเล่าอาถรรพณ์: ตอน คุณชุดแดง


วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของชีวิตนักเรียน ม.ปลาย ที่โบว์เฝ้ารอมานาน โรงเรียนใหม่ของโบว์กว้างใหญ่จนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ ณ ใจกลางกรุงเทพมหานคร โบว์รู้จากหนังสือนิเทศของโรงเรียนว่า โรงเรียน จปญ. แห่งนี้เป็นโรงเรียนเก่าแก่ที่ก่อตั้งมานานนับแต่สมัยรัชกาลที่ 5 นักเรียนในโรงเรียนส่วนหนึ่งเป็นนักเรียนไป-กลับที่มีผู้ปกครองมารับ-ส่ง ส่วนหนึ่งเป็นนักเรียนบ้านไกลและนักเรียนจากต่างจังหวัดที่อาศัยอยู่ในหอพักของโรงเรียน
และโบว์... คือหนึ่งในนักเรียนทุนจากต่างจังหวัดที่ต้องพักอยู่กับคนมากหน้าหลายตา
ในหอพักของโรงเรียน

ความมากหน้าหลายตาของผู้คนหลากหลายในหอพักแห่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่โบว์กังวลเลยแม้แต่น้อย เพราะโบว์มั่นใจว่าตนเองเป็นคนที่มนุษยสัมพันธ์ดี เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ดังนั้น สิ่งที่โบว์กำลังหวาดกังวลเป็นที่สุดภายในบ้านหลังใหม่หรือหอพักนักเรียนหญิงที่เธอจะต้อง
ใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้ต่อไปเป็นเวลาอีก 3 ปีนั้น คือประวัติศาสตร์อันยาวนานของตึกหอพัก
ที่ก่อสร้างมานานพร้อมๆ กับโรงเรียนตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 นั้นต่างหาก

“โรงเรียนเราเป็นโรงเรียนเก่าแก่ มันก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีเจ้าที่เจ้าทางอาศัยอยู่ เป็นธรรมดาที่จะมีผู้อาศัยที่อยู่ที่นี่มาก่อนพวกเรานานนัก”
รินรวี ประทานหอพัก นักเรียนชั้นมัธยม 6 กล่าวกับรุ่นน้อง ม.4 สมาชิกใหม่ของหอพัก
ในพิธีปฐมนิเทศน์เด็กหอ

“พี่ม่านจะพูดไปทำไมเนี่ย แค่เห็นสภาพตึกหอเก่ามืดขนาดนี้ก็น่ากลัวจะแย่แล้ว”
เสียงค่อนเล็กเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างที่นั่งของโบว์ เด็กสาวหันไปมอง ปรากฏคือน้อย เพื่อนเด็กหอที่เป็นรูมเมทของเธอนั่นเอง

“แม่เราก็บอกว่าตึกเก่าๆ มักจะมีอาถรรพณ์” โบว์กระซิบตอบเพื่อน หากเพียงแค่นั้นก็กลับเงียบลง เพราะเหลือบไปเห็นสายตาอาฆาตของประธานหอพักที่จ้องเขม็งมายังพวกเธอ

“ห้องน้ำในหอเราเป็นห้องน้ำรวม” รินรวีกล่าวต่อเมื่อรุ่นน้องทั้งสองพากันเงียบเสียงซุบซิบลง

“ที่หน้าห้องน้ำของทุกชั้นจะมี คุณชุดแดง นั่งอยู่”

เสียงฮืออากลับดังขึ้นเมื่อประธานหอกล่าวถึงชื่อ ‘คุณชุดแดง’ นักเรียนใหม่ชั้น ม.4 แต่ละคนต่างหันมองหน้าสบสายตาต่อกันด้วยความหวาดหวั่น
คุณชุดแดง... จินตนาการภาพตามแล้วคนส่วนใหญ่มักจะเข้าใจว่าต้องคือผู้หญิงใส่ชุดสีแดงเป็นแน่ ทว่า แม้วันนี้จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรก แต่ไม่ใช่วันเปิดหอวันแรก สาวๆ เด็กหอพวกนี้จากบ้านมาอยู่หอพักอย่างต่ำๆ ก็ก่อนเปิดเทอม 3 วัน หรือบางคนมาพักที่หอก่อนล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ก็ยังมี

นับแต่วันแรกที่มาถึงหอ น้อง ม.4 แต่ละคนต่างได้ยินคำร่ำลือถึง คุณชุดแดง
จากพวกรุ่นพี่ที่อยู่หอมาก่อน

เธอ...น่าจะเป็นเจ้าที่เจ้าทางตนหนึ่งของหอพักแห่งนี้ เพราะจากที่ได้ยินพวกรุ่นพี่เล่าให้ฟัง คราวที่มีเรื่องเดือดร้อน มีเหตุไม่ดีเกิดขึ้นภายในหอพัก คุณชุดแดงจะต้องปรากฏกายขึ้นมาทุกครั้ง
โบว์จำได้แม่นเชียวว่าเธอได้ยินเรื่องราวของคุณชุดแดงนี่จากรุ่นพี่คนหนึ่งตั้งแต่วันแรกที่มาถึงหอพัก รุ่นพี่คนนั้นเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของคุณชุดแดงให้โบว์ฟังว่า เมื่อตอนก่อนปิดเทอมใหญ่ มีอยู่วันหนึ่งที่ชั้น 3ของหอพัก เด็ก ม.5 สี่คนที่เพิ่งจะเสร็จจากการสอบในวันสุดท้ายต่างพากันมาจับกลุ่มเล่นผีถ้วยแก้ว ม.5 พวกนั้นคงลองดีกับประวัติของตึกหอพักอันเก่าแก่แห่งนี้ถึงได้กล้ามาเล่นผีถ้วยแก้วในตึกที่อายุมากกว่าร้อยปี แน่นอน... ตึกหอพักแห่งนี้มีดีให้ลอง!

รุ่นพี่คนนั้นเล่าให้โบว์ฟังว่า ไม่รู้เป็นเพราะอาถรรพณ์ของเจ้าที่ดลบัลดาลให้เป็นไปหรืออย่างไร บางที เจ้าที่ของตึกคงอยากสั่งสอนกลุ่มเด็กลองของพวกนั้นก็ได้ เพราะในกลุ่มเด็ก ม.5 สี่คนที่เล่นผีถ้วยแก้วอยู่นั้น ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด แต่อยู่ๆ คนหนึ่งก็เกิดพลาดเอามือไปปัดโดนเทียนที่จุดเอาไว้ให้ล้มลง ไฟจากเทียนลุกติดกระดาษแผ่นผีถ้วยแก้ว ลามไปโดนผ้าม่านใกล้ๆ แล้วเกิดไฟลุกไปทั่วห้อง ทันใดนั้นเอง...!
ในวินาทีที่เปลวเพลิงลุกลามจนยากจะควบคุมนั้น เด็ก ม.5 คิดว่าตนเองคงจะถูกไฟคอลกตายแล้วแน่ๆ

หากทันใดคุณชุดแดงก็ปรากฏกายขึ้น กลุ่มเด็ก ม.5 ได้แต่ตกตะลึง และในวินาทีนั้นเอง ไฟแดงฉานที่ลุกท่วมทั่วห้องก็ดับลงสนิท สี่คนนั้น รอดตายมาได้เพราะปาฏิหาริย์อันศักดิ์สิทธิ
์ของคุณชุดแดง...

ไม่เพียงแค่โบว์ แต่เด็กหอหน้าใหม่คนอื่นๆ ต่างก็ได้ยินเรื่องราวของคุณชุดแดงตั้งแต่วันแรก
ที่เข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในหอ ทว่า ในบรรดาเด็กใหม่เหล่านี้

ไม่มีใครเคยเห็น ‘คุณชุดแดง’

ว่าไป... แม้คุณชุดแดงจะคอยดูแลช่วยเหลือหอพักแห่งนี้ แต่เหล่าเด็กหอก็ไม่มีใคร
อยากจะมองเห็นเธอนักหรอก ทว่า

ประธานหอบอกว่าคุณชุดแดงนั่งอยู่ที่หน้าห้องน้ำของทุกชั้น...?
จะเป็นไปได้อย่างไร คุณชุดแดงความจริงแล้วมีกี่คนกันแน่ถึงสามารถไปนั่งอยู่หน้าห้องน้ำข
องทุกชั้นได้ตลอดเวลา ... ไม่ใช่สิ! คุณชุดแดงจะนั่งอยู่ที่หน้าห้องน้ำได้อย่างไร ในเมื่อตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในหอพักแห่งนี้ หน้าใหม่ ม.4 แต่ละคนใช้บริการห้องน้ำ เดินเข้าเดินออกห้องน้ำตั้งไม่รู้กี่รอบ แต่ไม่มีใครเคยเห็นคุณชุดแดงที่ว่านั้นเลยสักคน หรือว่า...
คุณชุดแดงอาจจะนั่งอยู่ในที่ของเธอตลอดเวลา หากแต่อยู่ในคนละมิติ คนละภพภูมิกับโลกมนุษย์ อยู่ในภพภูมิที่ตาเนื้อของมนุษย์ไม่สามารถมองเห็นเธอได้...

“ไม่ต้องฮือฮาทำท่ากลัวขนาดนั้นหรอกน่า” รินรวีกล่าวพร้อมตบมือเปาะแปะสองสามครั้ง ปรามเสียงจ้อกแจ้กของเหล่าน้อง ม.4 ให้กลับเงียบลง

“แค่อยากจะบอกว่า หรือเวลาขึ้นลงหอ... ห้องน้ำจะอยู่ตรงบันไดของทุกชั้นใช่ไหม พวกเราก็ช่วยให้ความสนใจกับเธอบ้างแล้วกัน คุณชุดแดงเธออยู่ที่นี่มานานก่อนพวกเราอีก เวลามีเรื่องเดือดร้อน เกิดอุบัติเหตุอะไรก็ให้นึกถึงเธอเอาไว้บ้าง เธอจะได้มาช่วยเหลือได้”

เด็กหอ ม. 4 กรูกันออกมาจากห้งอประชุมภายหลังพิธีปฐมนิเทศน์เสร็จสิ้นลง โบว์เดินจับมือน้อยตั้งใจจะกลับไปยังห้องพักของตนเองด้วยท่าทางหวาดผวา

คุณชุดแดง...
หากเป็นไปตามที่รินรวีเล่า เธอคือบางสิ่งที่อาศัยอยู่ที่นี่มากว่าเด็กหอหน้าใหม่อย่างโบวฺ์และน้อย บางที เธอคงเป็นเจ้าที่ที่คอยพิทักษ์ปกป้องผู้คนในหอ ทว่า สำหรับโบว์และน้อยแล้ว คุณชุดแดง จะเป็นผี เทวดา หรือเจ้าที่ ก็ไม่ได้ลดความหวาดกลัวที่พวกเธอมีต่อคุณชุดแดงลงไปสักเท่าไหร่เลย เพราะอย่างไรก็ตาม สำหรับโบว์แล้ว จิตวิญญาณที่ไม่สามารถมองเห็นได้ตัวตาเนื้อของมนุษย์ สิ่งเหล่านั้นก็มีค่าเท่ากับผีทั้งหมดทั้งสิ้นนั่นแหล่ะ!

“ทำไงดีล่ะโบว์ เราปวดฉี่อ้ะ” น้อยกระซิบบอกเพื่อนเสียงสั่น
“เราก็เหมือนกันล่ะน่า” โบว์ตอบ
“แง๊!! อยากเข้าห้องน้ำนี่” น้อยเดินบิดตัวไปมาทำท่าสุดอั้นประกอบคำพูด
“ความจริงแค่จะกลับห้องเราก็ต้องเดินผ่านห้องน้ำตรงหัวบันไดแล้วนา”
“นั่นดิ” น้อยพยักหน้าเห็นด้วย

โบว์มองท่าทางบิดไปมาของเพื่อนแล้วกลับเหลือบสายตาตรงไปยังสุดทางเดิน สุดทางที่สายตาของเธอจ้องมองอยู่นั้นคือบันไดทางขึ้นกลับไปยังห้องพัก
และใต้บันไดคอห้องน้ำ... สถานที่ที่คุณชุดแดงนั่งอยู่ตามคำบอแกเล่าของประธานหอ

“เฮ้ย แต่คนมุงกันเยอะเลยนะ” น้อยบอกกับเพื่อน

“นั่นสิ ถ้าเราเนียนๆ เข้าห้องน้ำกันตอนนี้คุณชุดแดงคงไม่ออกมาให้เห็นหรอก
ก็คนเยอะขนาดนั้น” โบว์พยักหน้าอย่างตัดสินใจ

คิดได้ดังนั้น ม.4 ทั้งสองคนก็รีบจ้ำเดินไปทั้งใต้บันไดสุดทางเดิน หลังนิเทศน์เด็กหอดูหน้าห้องน้ำจะมีคนมามุงเยอะเป็นพิเศษ หรือจะมารอดูคุณชุดแดง?
ยัยพวกนี้ท่าจะบ้า มารุมซะขนาดนี้ผีที่ไหนจะกล้าโผล่มาให้เห็น

“ดูอะไรกันอยู่เนี่ย”
โบว์ถามเหล่า ม.4 มุงด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ ถึงจะดีว่ามีเพื่อนเยอะทำให้เธอไม่ต้องหวาด
กับคุณชุดแดงก็เถอะ แต่มุงกันซะจนโบว์กับน้อยแทรกกายเข้าไปในห้องน้ำลำบาก
ขนาดนนี้เป็นใครก็ต้องมีหงุดหงิดกันบ้างล่ะ

“นั่นสิ มุงดูอะไรน่ะ” น้อยถามขึ้นถาม

“คุณชุดแดง” หรือในกลุ่ม ม.4 มุงตอบ โบว์และน้อยหันมองหน้าสบสายตากันทันควัน

“ว่าไงนะ?” โบว์เป็นฝ่ายตั้งถามด้วยน้ำเสียไม่แน่ใจในสิ่งที่ตนได้ยินเท่าไรนัก

“บอกว่าดูคุณชุดแดง” คนตอบย้ำคำตอบอีกครั้ง

“ห๊ะ!?” น้อยอุทานเกือบจะขึ้นเสียงดัง

“มองเห็นกันด้วยเหรอ” โบว์ถามทั้งที่เริ่มกลัวจนแทบจะสลบ

“ใครไม่เห็นได้ก็ตาบอดแล้ว” คนตอบว่าพร้อมชี้นิ้วตรงไปยังเบื้องหน้า

โบว์และน้อยหันมองสบสายต่อกันอีกครั้ง คุณชุดแดง... ทั้งที่ทั้งสองคนไม่อยากจะเห็น ไม่อยากจะเจอเลยแม่แต่น้อย ทว่า... ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างมาดลใจให้เด็กสาวทั้งสองต้องค่อยๆ หันมองตามไปยังทิศทางที่ปลายนิ้วของเพื่อน ม.4 คนนั้นชี้ตรงไป
ท่ามกลางความหวาดกลัว... ท่ามกลางความหวาดวิตก... สิ่งที่เด็กสาวทั้งสองพบเมื่อสายตาจับจ้องไปนั้น...
หน้าห้องน้ำตามคำบอกเล่าของประธานหอ ปรากฏเด่นชัดอยู่บนกำแพงสีขาวครีม...
.
.
.
.
.

.
.
.

.
.

คือ ตู้อุปกรณ์และถังดับเพลิงสีแดง ขนาดใหญ่!!

-FIN-.

..................................................................................................... Comment